Werken met nanomateriaal: niet elke laboratoriumjas beschermt even goed

Onderzoekers van Oxford University hebben het risico op besmetting van beschermende kledij onderzocht tijdens het werken met nanodeeltjes. Hieruit blijk dat niet elke laboratoriumjas bestand is tegen de risico’s van blootstelling aan nanomateriaal.

Gezondheidsrisico’s

Het vrijkomen van nanomateriaal via beschermende kledij kan blootstelling via ademhaling veroorzaken, wat op zijn beurt kan leiden tot gezondheidsproblemen. Besmetting van beschermende kledij komt vooral voor op de armen en de voorkant van het lichaam. De besmette kledij kan nanopartikels doen vrijkomen tijdens andere werkactiviteiten of tijdens het reinigen van de kleding na het werk.

Katoen, polyester of Tyvek?

De onderzoekers vergeleken drie laboratoriumjassen gebruikt voor het werken met nanomateriaal elk vervaardigd uit verschillende materialen: katoen, polyester en Tyvek. Door het meten van de concentratiestijging van nanopartikels met partikelspectrometers (10nm to 10 µm) en de gewichtstoename op de jassen, achterhaalden ze de besmettingsgraad.

 

Uit de vergelijking bleek dat het materiaal van de laboratoriumjassen bepaalt in hoeverre nanobesmetting optreedt. De katoenen jas vertoonde de hoogste besmettingsgraad en liet de meeste nanopartikels vrijkomen. Polyester zorgt voor de minste verspreiding van nanopartikes. De onderzoekers raden het dragen van katoenen laboratoriumjassen dan ook af bij blootstelling aan nanomateriaal.

Bovendien komt uit het onderzoek naar voren dat het vrijkomen van nanopartikels op beschermende kledij beïnvloedt wordt door de omgeving waarin de werknemers de jassen dragen.


Meer gratis nieuws binnen het thema Veiligheid